Stem op mijn boek

Eind vorig jaar hoorde ik dat Naar de rand van de wereld op de tiplijst staat van de Jonge Jury. Tot en met 30 april kun je voor de Prijs van de Jonge Jury stemmen op je favoriete boek. Als je mijn boek gelezen hebt en je vond het de moeite waard, dan zou je me een plezier doen als je op mijn boek stemt. Dat kan op de website van de Jonge Jury.  Stemmen kost maar heel even en je maakt meteen kans op een mooie rugzak (gewoon maar doen dus!)  

 

j j j

Gouden Lijst 2018

In juni schreef Ted van Lieshout dat hij samen met Hans Hagen de Gouden Lijst weer zelf gingen uitreiken omdat de CPNB ermee stopte. De geschiedenis herhaalt zich, want tien jaar geleden was de Gouden Lijst een protest tegen het verdwijnen van de Gouden Zoen. Volgens het CPNB sorteert de prijs te weinig effect. Het kan best zijn dat er efficiëntere manieren zijn om boeken te promoten, maar een prijs heeft naar mijn idee ook een ander doel: aandacht voor de makers van bijzondere boeken. Ook als er maar weinig aandacht aan besteed wordt, ook als er geen hoog prijzenbedrag is, is een prijs geweldig om te krijgen. Misschien wel ómdat er niet veel aandacht is voor boeken voor lezers tussen de 12 en 15. Hartelijk gefeliciteerd genomineerden!

Lees meer over de prijs en de genomineerden op het weblog van Ted van Lieshout

 

j j j

Er zijn geen slangen in Ierland

papegaaiduikers

Er zijn geen papegaaiduikers in Nederland (maar wel in Ierland). Foto van Jonatan Pie

Lang geleden hoorde ik een verhaal over een Engelsman die Ierland bezocht. Toen hij terugkwam en thuis verslag uitbracht van zijn reis, was het eerste wat hij noemde de afwezigheid van slangen. Het is waar, er zijn geen slangen in Ierland, maar dat is niet de reden dat ik het onthouden heb. Ik zie het als een goed voorbeeld van hoe je eigen achtergrond je blik bepaalt. Iemand uit Groenland (waar ook geen slangen zijn) valt het niet op dat ze er niet zijn. En ook een Ier die nooit buiten zijn land is geweest, zal zich er niet over verbazen. Pas als hij hoort dat er maar een handjevol landen zijn waar ze niet voorkomen, zal hij erover nadenken.

In mijn verhalen kies ik vaak het perspectief van een persoon. Door de ogen van die ene persoon zie je het verhaal en een gevolg daarvan is dat je als lezer niet meer weet, en ook dat je geen andere dingen opvallen dan die deze persoon opvallen. Speelde mijn verhaal in Ierland, dan was je er niet achter gekomen dat er geen slangen zijn.

Ik heb het er vaker over gehad met mijn redacteur, want het heeft nadelen om zo strikt het perspectief van een persoon te volgen; het verhaal kan er onduidelijk van worden. Wil je toch iets uitleggen (er zijn geen slangen in Ierland), dan moet je een logische oplossing kiezen. In Naar de rand van de wereld is de wereld heel anders dan die van ons, maar voor Abe, bij wie het perspectief ligt, is het de enige wereld die hij kent. Daarom is er geen reden voor hem om zich te verwonderen over de dingen die voor ons vreemd maar voor hem gewoon zijn. Om jou, als lezer toch wat houvast te geven is er het verhaal van Etta waarin ze vertelt over de wereld van Abe en hoe die ontstaan is.

Dat ik je niet alles vertel of uitleg is dus niet om het je moeilijk te maken, het is een gevolg van de keuze. Zelf vind ik de verwarring die dat misschien veroorzaakt minder erg dan dat je het idee hebt dat er geen wereld bestaat buiten de woorden van het verhaal.

 

j j j

Naar de rand van de wereld bestellen

naar-de-rand-van-de-wereld
Je kan Naar de rand van de wereld kopen bij een boekwinkel in jouw buurt. Je kan hem ook online bestellen. Als je deze link gebruikt, krijg ik een paar procent van de verkoopprijs (voor jou maakt het geen verschil: boeken hebben vaste prijzen in Nederland).

j j j

Bas Maliepaard over Naar de rand van de wereld

In de Trouw van afgelopen zaterdag schreef Bas Maliepaard over Naar de rand van de wereld. Een geslaagd, meeslepend avonturenboek noemt hij het en daar ben ik blij mee. Leuk om te lezen dat hij overeenkomsten ziet tussen Kies mij!, Duivendrop en mijn laatste boek. Zelf ben ik me daar wel bewust van, maar dat iemand anders dat opvalt (Kies mij! kwam 13 jaar geleden uit) vind ik bijzonder.

Lees de recensie in Trouw

j j j

Een wereld zonder mensen

Er zijn mensen die denken dat de wereld beter af is zonder mensen (zoals The Voluntary Human Extinction Movement). Zelf vind ik dat niet (ik ben ook maar een mens) maar ik denk niet dat je kan ontkennen dat wij als soort wel erg aanwezig zijn. Dat mensen doen alsof de hele wereld aan ze toebehoort en dat ze bij beslissingen de belangen van dieren nauwelijks meenemen. Een muur tussen twee landen, een dam in een rivier, dijken, polders, hekken of molens, ze kunnen voor ons heel nuttig zijn, maar ze hebben nogal wat bijkomende gevolgen. Een beetje meer evenwicht zou mooi zijn, maar ik ben bang dat mensen als soort niet verstandig of empatisch genoeg zijn om dat voor elkaar te krijgen. Ik denk dat daarom veel verhalen die hierover gaan, beginnen met een ramp. Een oorlog, een buitenaardse aanval of een ziekte, iets wat de bestaande wereld uit evenwicht brengt (in Naar de Rand van de Wereld de Crisis).

In De Wereld Zonder Ons beschrijft Alan Weisman wat er zou gebeuren als alle mensen van de ene op de andere dag zouden verdwijnen. Hoe er een nieuw evenwicht zou ontstaan en hoe lang het zou duren voor de laatste sporen van de mens uitgewist zouden zijn. Het is een bijzonder, en op een vreemde manier bevredigend, boek. De wereld mag dan gewoon doordraaien zonder de noordelijke witte neushoorn, de stellerszeekoe of de dodo, uiteindelijk kan ze ook heel goed zonder ons.

De foto van Carl Montgomery is gemaakt in Prypiat, een stad die helemaal ontruimd is na de kernramp in 1986 in Tjernobyl.

 

 

j j j