Bas Maliepaard over Naar de rand van de wereld

In de Trouw van afgelopen zaterdag schreef Bas Maliepaard over Naar de rand van de wereld. Een geslaagd, meeslepend avonturenboek noemt hij het en daar ben ik blij mee. Leuk om te lezen dat hij overeenkomsten ziet tussen Kies mij!, Duivendrop en mijn laatste boek. Zelf ben ik me daar wel bewust van, maar dat iemand anders dat opvalt (Kies mij! kwam 13 jaar geleden uit) vind ik bijzonder.

Lees de recensie in Trouw

j j j

Een wereld zonder mensen

Er zijn mensen die denken dat de wereld beter af is zonder mensen (zoals The Voluntary Human Extinction Movement). Zelf vind ik dat niet (ik ben ook maar een mens) maar ik denk niet dat je kan ontkennen dat wij als soort wel erg aanwezig zijn. Dat mensen doen alsof de hele wereld aan ze toebehoort en dat ze bij beslissingen de belangen van dieren nauwelijks meenemen. Een muur tussen twee landen, een dam in een rivier, dijken, polders, hekken of molens, ze kunnen voor ons heel nuttig zijn, maar ze hebben nogal wat bijkomende gevolgen. Een beetje meer evenwicht zou mooi zijn, maar ik ben bang dat mensen als soort niet verstandig of empatisch genoeg zijn om dat voor elkaar te krijgen. Ik denk dat daarom veel verhalen die hierover gaan, beginnen met een ramp. Een oorlog, een buitenaardse aanval of een ziekte, iets wat de bestaande wereld uit evenwicht brengt (in Naar de Rand van de Wereld de Crisis).

In De Wereld Zonder Ons beschrijft Alan Weisman wat er zou gebeuren als alle mensen van de ene op de andere dag zouden verdwijnen. Hoe er een nieuw evenwicht zou ontstaan en hoe lang het zou duren voor de laatste sporen van de mens uitgewist zouden zijn. Het is een bijzonder, en op een vreemde manier bevredigend, boek. De wereld mag dan gewoon doordraaien zonder de noordelijke witte neushoorn, de stellerszeekoe of de dodo, uiteindelijk kan ze ook heel goed zonder ons.

De foto van Carl Montgomery is gemaakt in Prypiat, een stad die helemaal ontruimd is na de kernramp in 1986 in Tjernobyl. 

 

 

j j j

Overleven is zo gemakkelijk nog niet

In Naar de Rand van de Wereld gaan vijf kinderen op reis. Ze moeten overleven in de natuur en dat valt niet mee. Het is verbazingwekkend moeilijk om genoeg water en voedsel te vinden als je niet heel goed getraind bent. En zelfs als je dat wel bent, is het een dagtaak om in leven te blijven. Ed Stafford was militair en is avonturier. Hij liep van het einde tot het begin van de Amazone (en dat is bijna 7000 kilometer door het oerwoud) en lijkt me niet iemand die gemakkelijk kapot te krijgen is. In het tv-programma Naked & Marooned laat hij zich, net als Alexander Selkirk (op wie Robinson Crusoe is gebaseerd) of Leendert Hasenbosch, een 18e eeuwse Nederlandse zeeman die voor straf op Ascension achtergelaten werd, zonder spullen op een onbewoond eiland afzetten. In het programma zie je Ed ploeteren. Zonder goed gereedschap kost het dagen om een afdak te bouwen om onder te slapen. Er is tekort water of juist teveel en hij moet echt van alles eten om genoeg voedingsstoffen binnen te krijgen. Met een lege maag neemt zelfs hij domme beslissingen.

Ik denk niet dat ik in het wild lang zou overleven. In Nederland zijn misschien weinig wilde dieren en aan water is meestal wel te komen, maar zonder survival-kennis weet je niet welke planten je kan eten, en welke je beter kan laten staan. Zonder gereedschap vang je geen vis of vogel of konijn, als je al weet hoe dat moet. Bijzonder, als je erbij stilstaat dat alle wilde dieren dat wel kunnen.

 

 

j j j

Naar de Rand van de Wereld

Eind mei komt mijn nieuwe boek uit. Naar de rand van de wereld heet het.

Naar de rand van de Wereld een boek van Dirk Weber

Naar de Rand van de Wereld

Het verhaal speelt in een andere tijd, ergens in de toekomst, maar daar is niet veel van te zien want nadat er iets gebeurd is (de Crisis) is de maatschappij ingestort. En in plaats van alles opnieuw op te bouwen, hebben de mensen besloten hun omgeving anders in te richten. In de nieuwe maatschappij is iedereen gelijk, woont iedereen in kleine boerendorpen. Machines zijn verdwenen en veel kennis is verboden. Maar er is ook gelijkheid en broederschap en respect voor de natuur.

In een van die boerendorpen woont Abe. En dan worden twee dorpsgenoten van Abe, een vrouw en een jongen, betrapt op het delen van verboden kennis. Een rechter wordt gehaald en de vrouw en de jongen worden zwaar gestraft. Samen met vier andere kinderen ontvlucht Abe het dorp en gaan ze op een lange voetreis naar het zuiden. Want ergens in het zuiden is een stad waar kennis vrij is. Al snel blijkt dat het niet eenvoudig is om buiten het dorp te overleven, zeker niet als ze ook nog achtervolgd worden door de rechter.

Naar de Rand van de Wereld is een boek voor kinderen en jongeren, maar de volwassenen die het tot nu gelezen hebben vonden het ook mooi en spannend.

 

j j j

Identieke vreemden

Ik was al een tijdje bezig aan het verhaal dat later Hij of ik zou worden toen ik een artikel tegenkwam over een tweeling die 9 oktober 1968 geboren was. Direct na de geboorte werden de meisjes ter adoptie aangeboden, beiden in een ander gezin. Elyse Schein en Paula Bernstein groeiden op zonder te weten dat ze de helft van een tweeling waren. Toen ze bijna 30 was, ging Elyse op zoek naar informatie over haar biologische ouders en kwam er achter dat ze een zus had. Ze zocht contact en later schreven ze samen een boek over: Identical Strangers. Ik heb het boek niet gelezen maar ik kan me voorstellen dat het spannend is om te zoeken waarin je op elkaar lijkt en waarin je verschilt. Blijft dat je de verloren tijd niet kan inhalen. Wat het verhaal nog wranger maakt is dat een wetenschapper de kinderen bij wijze van experiment uit elkaar gehaald had om te kijken welke invloed erfelijkheid en welke invloed de omgeving op hun ontwikkeling zou hebben. Zo zie je maar; gekke wetenschappers komen niet alleen in verhalen voor.

j j j

Zilveren Griffel

Woensdag 24 juni werden in Amsterdam de Vlag en Wimpels en de Zilveren Griffels uitgereikt en een van de Griffels was voor de Goochelaar de geit en ik. Omdat er niet zoiets als een short-list bestaat, weet je pas bij de uitreiking zelf of je een prijs wint en misschien is dat maar goed ook. Ik vind het een heel mooi compliment voor het boek en een prachtige prijs om te krijgen.

Wat de jury van het verhaal vond, kan je lezen in het juryrapport:

Juryrapport-Griffels-en-Penselen-2015.pdf

j j j

Thea Beckman-prijs 2014

Afgelopen zaterdag was de uitreiking van de Thea Beckmanprijs en tot mijn verbazing/ verrassing/ plezier ging de prijs naar de Goochelaar, de geit en ik. Geweldig!

Uit het juryrapport: De jury heeft gekozen voor een boek waarin de auteur het tijdsbeeld van de beschreven periode op zeer geslaagde wijze heeft geschetst. Op dit achterdoek komen de beschreven gebeurtenissen op sprankelende wijze tot leven, en wordt de zielestrijd van de hoofdpersoon ook voor hedendaagse lezers zeer goed invoelbaar.
De prijs is een prachtig compliment voor mijn boek en de uitreiking in het Archeon was heel bijzonder.Van alle genomineerde boeken was een kort filmpje gemaakt door leerlingen van de Willem de Kooningacademie. Ieder animatiefilmpje met een eigen aanpak en sfeer, eigenlijk net als de genomineerde boeken.

j j j

Recensies de Goochelaar, de geit en ik

Een verhaal kan je voor jezelf schrijven maar een boek, dat is er voor lezers. Daarom is het fijn als het gelezen wordt en als je hoort wat lezers ervan vinden.De afgelopen weken verschenen de eerste recensies.

Jürgen Peeters beschreef de Goochelaar de geit en ik op verteleens.be. Niet puntgaaf noemt hij het maar gelukkig is hij niet alleen kritisch

Jaap Friso schreef op jaapleest een recensie met de titel het Robin Hood dilemma (wat zomaar de titel van een boek zou kunnen zijn). Hij is eigenlijk best positief en geeft het een 8.

In zijn weblog de gelukkige lezer kondigde Pjotr van Lenteren de Goochelaar de geit en ik al aan, in de Volkskrant van afgelopen zaterdag stond zijn recensie. 4 sterren en een fijn compliment

In Trouw schreef Bas Maliepaard zaterdag een genuanceerde recensie. Kritisch maar over het algemeen positief (of lees ik het zo). Nog niet op zijn site maar als hij er is kun je hem hier lezen

Schrijver en recensent, dat lijkt mij nou een ingewikkelde combinatie maar Edward van de Vendel schrijft goed en veel, en dan kan dat er ook nog wel bij. Ik vind het bijzonder dat hij de goochelaar, de geit en ik gelezen en besproken heeft. Lees de bespreking op zijn blog.
In de NRC een recensie van Mirjam Noorduijn. Ze geeft het 3 sterren. Hanneke van den Berg geeft het 5 (!) sterren in het Noord Hollands Dagblad en Susan Venings schrijft een mooie bespreking op kinderboekenpraatjes

Op Leesfeest een artikel met de titel: laat de voorstelling beginnen, op Pluizer.be een recensie van Lieve Raymaekers.

 

j j j